Pre 30 godina, 29. septembra 1980. godine, formiran je u Novom Sadu, na inicijativu opštinskih društava, Savez društava Vojvodine za borbu protiv šećerne bolesti. Tokom četvrt veka postojanja i rada bilo je perioda uspona i značajnih dostignuća, ali i perioda smanjene aktivnosti i kriza.

Na to su, u velikoj meri, uticale godine ratovanja i raspada zemlje, dugogodišnje sankcije i ekonomska nemaština kroz koju je naša zemlja prolazila. Ipak, kada se u celini posmatraju rezultati dosadašnjeg rada, realno se nameće ocena da je Savez u najvećoj meri odgovorio postavljenim zadacima i da je dao značajan prilog unapre|enju zdravstvene zaštite i društvenog položaja obolelih od šećerne bolesti.

Sedamdesetih godina prošlog veka broj obolelih od šećerne bolesti u Vojvodini pokazivao je stalan i brz porast. Tome je posebno doprinela akcija sistematskog otkrivanja šećerne bolesti kod celokupnog odraslog stanovništva u Pokrajini, koja je započela 1967. godine i, zatim, ponavljana u trogodišnjim intervalima sve do 1992. godine, kada je prekinuta iz ranije pomenutih razloga. Tada je već postalo očigledno, posebno kada se ima u vidu karakter bolesti, da je za uspešnu borbu protiv šećerne bolesti neophodno angažovanje zdravstvene službe i celokupne društvene zajednice. U to vreme počinju se formirati u pojedinim opštinama udruženja bolesnika ili - društva za borbu protiv šećerne bolesti.

Prva društva osnovana su pre trideset i više godina, da bi 1980. godine u Pokraijni postojalo čak 24 takva opštinska društva. U toj situaciji nametala se potreba za formiranjem jednog centralnog tela za celu Vojvodinu, koje bi koordinisalo rad opštinskih društava I pružalo im stručnu i drugu pomoć.

Prvi predsednik Saveza bio je Svetozar Topalov, potonji dugogodišnji predsednik jugoslovenskog saveza, a prvi sekretar Isidor Surdučki, obojica iz Novog Sada, inače i sami dugogodišnji dijabetesni bolesnici.

Tokom proteklih 25 godina Savez je bio angažovan na rešavanju svih problema vezanih za šećernu bolest i ove bolesnike: edukacija i zdravstveno vaspitanje obolelih i celokupnog stanovništva, nabdevanje lekovima i sredstvima za samokontrolu bolesti, snabdevanje dijetskim proizvodima, problemi vezani za školovanje obolele dece i izbor zanimanja, zapošljavanje i razna druga socijalna pitanja.

Kao poseban problem u proteklim godinama, što je dobro poznato, nametale su se česte nestašice insulina i drugih lekova, što strogo uzevši i nije primarni zadatak Saveza, ali je kao vitalno pitanje za dijabetesne bolesnike zahtevalo da I Savez doprinese ublažavanju takve situacije i njenih pogubnih posledica. Poslednjih godina ulagani su posebni napori na povezivanju s brojnim onatorima, pre svega iz inostranstva, raspodeli humanitarne pomoći obolelima i zdravstvenim ustanovama. Pomenimo samo podatak da vrednost svih donacija dostiže blizu milion evra, kao i podatak da su dobijenim aparatima za merenje glikemije i pripadajućim priborom, a u saradnji sa nadležnim državnim organima, snabdevene svaka, pa i najmanja, zdravstvena stanica i služba hitne pomoći u Pokrajini. Vredi još spomenuti donaciju od 7 aparata za hemodijalizu („veštački bubreg“), koji su ustupljeni odgovarajućim zdravstvenim institucijama.

Dve su akcije koje se kontinuirano sprovode od osnivanja i na koje Savez može biti ponosan. Naime, svake godine organizuju se letnji kampovi za decu koja boluju od dijabetesa (tzv. „Škola života“), a u kojima se deca, uz igru i druge razonode, podučavaju o svojoj bolesti, tehnici davanja insulinskih injekcija i samokontroli. Takođe, pripremaju se i za kasniji samostalni život I potpunu integraciju u sve društvene tokove. Letnja škola u trajanju od 10 dana organizuje se počev od 1980. godine i potpuno je besplatna. U početku su ove škole održavane u Umagu, Čanju, na Ohridskom jezeru, a kasnije u Soko Banji i sada u Vrdniku. Međutim, u godinama rata, od 1991-1997. godine, i godini bombardovanja 1999, iz razumljivih razloga nije bilo moguće organizovati letovanje dece. Obnovljena je 2000. godine, sada u dve smene, sa ukupno 80 do 90 polaznika, me|u kojima su I deca iz centralne Srbije I iz Republike Srpske.

Savez je od početka posvećivao posebnu pažnju edukaciji bolesnika, njihovih porodica i svih drugih zainteresovanih osoba, pre svega putem pisanih medija. Do raspada nekadašnje Jugoslavije za članove je pribavljan jugoslovenski časopis „Šećerna bolest“, koji je jedno vreme ure|ivan i izdavan u Novom Sadu, a posle toga obezbe|ivan je I distribuiran časopis „Ishrana, fizička aktivnost I zdravlje“, čiji je izdavač Savez društava Crne Gore za borbe protiv šećerne bolesti. Od 2001. godine Savez izdaje svoj časopis „Me-Dij“, koji izlazi tromesečno, u relativno velikom tiražu (povremeno je dostizao 30.000 primeraka) i besplatno se distribuira na celoj teritoriji Srbije. „Me-Dij“ je za kratko vreme stekao opšte priznanje i široko je prihvaćen od čitalaca, s napomenom da bi uskoro trebalo da bude prihvaćen kao publikacija od republičkog značaja.

Razumljivo da su teški potresi kroz koje je naše društvo prolazilo proteklih godina imali odraza i na rad opštinskih društava, tako da je znatan broj prestao sa radom ili se potpuno ugasio. Stoga se poslednjih godina od strane Saveza ulažu veliki napori na revitalizovanju i ponovnom formiranju opštinskih društava širom Pokrajine, sa očekivanjem da će ove godine njihov broj dostići i premašiti broj od ranije postojećih 23 društva.